Een dag op het kinderdagverblijf

Verslag van een Pedagogisch Medewerker1-3
Om half negen op zowel de maandag als de donderdag begint mijn werkdag. Ik heb dan mijn twee grote kinderen (12 en 14) de deur “uitgewerkt” met dikke rugzakken op naar het middelbaar onderwijs. Tussen het boeken-pakken, ontbijt maken, nog even huiswerk doorkijken en vooral de telefoon checken door, hebben ze met geluk een paar woorden met mij  gewisseld.
Hoe heerlijk is het dan als ik op mijn werk in het halletje de blije koppies voor het raam al zie en bij binnenkomst de eerste uitgestrekte armpjes al op me af zie komen voor een knuffel. Of de grotere kinderen die direct hun breaking-news met me willen delen: ik heb een cars onderbroek (en dus geen luier meer), een groot bed of ander wereldnieuws. Daar doe je het voor!! Een warm welkom!!
Ik klets even met mijn collega, ga dan ook even gedag zeggen tegen mijn collega’s op de andere groepen en ga gauw weer naar mijn eigen groep, want er zijn inmiddels al aardig wat kinderen binnen en er gebeurt een boel… Er moeten kindjes begroet worden die net zijn binnengekomen en even wat praten met de ouders. Een gezellige drukte.

Bloemendaalseweg-19Afscheid nemen
Zwaaien doen de meeste kindjes bij het raam, de kleinste houden we vast, de wat grotere klimmen er met een stoeltje op, maar echt cool en supergroot voel je je natuurlijk als je het klimmen heeeelemaal zelf kan. Da’s pas stoer!! Dan ga je vast heeel gauw naar de grote school…
De meeste kindjes zwaaien vrolijk, papa of mama blij bij het raam. Bij sommige kindjes is het een uitdaging om dit moment gezellig te laten verlopen, maar met wat trucs van ons en van papa en/of mama komt dit vaak ook wel goed. Zijn er onverhoopt toch wat traantjes? Even wat afleiden en troosten en dan is het grootste leed vaak al geleden als paps of mams, wat vertwijfeld misschien, het tuinhek sluit. Die lach is er alweer en tuurlijk… spelen maar!!!

Samen spelen
Op zoek naar die vriendjes en vriendinnetjes, die je weer helemaal blij maken! Het is zo lief om te zien hoe die kleintjes elkaar daarin vaak helpen en anders? Anders is er heus wel even een schoot vrij van één van ons, overigens vaak voor maar even, omdat ook dit kind dan echt wel aan-de-slag wil!! Want er valt een heleboel te ontdekken en te beleven. Groepjes kinderen zijn rustig aan het spelen met de popjes of in het keukentje, anderen zijn druk-aan-het-zijn met stoeien, de auto’s, de treinbaan, boefje of agent zijn, of een nog stoerdere variant daarvan. Die laatste spelletjes zijn trouwens absoluut leuk, maar zorgen vaak ook voor de nodige decibellen en na heel wat jaren ervaring, durf ik heel voorzichtig te beweren dat dit toch wat geslachtsgebonden lijkt te zijn (zonder daar iemand mee te willen beledigen overigens). We laten het vaak een beetje gaan, omdat er niks mis is met druk doen, maar soms moeten we er even wat rust in brengen. Gewoon omdat we nu eenmaal een groep zijn en we rekening hebben te houden met elkaar. Om negen uur komt de derde juf ons verblijden met haar komst en ook deze ontvangt een warm welkom!

kind in kinderstoelFruithap
Ondertussen worden de kleinste kindjes in de kinderstoelen aan tafel gezet. Vaak vinden ze dit hoogzitten ook wel prettig, omdat ze zo wat meer overzicht hebben en even uit kunnen blazen. Bovendien is het tijd voor de fruithap. smullen geblazen en vaak kunnen de lepeltjes niet snel genoeg komen; een klein gemurmel.. of je even door wil lepelen… Nog een beetje sap of water en dan naar de commode. Niet alleen tijd voor een schone luier, maar ook even tijd voor elkaar! Wat kletsen, keten, knuffelen en dan volgeladen en tevreden de slaapzak in. Heerlijk naar bedje, waar soms een klein protest klinkt, maar meestal al snel een lief ontspannen “gesnurk”.

Opruimen maar!
Het belletje gaat. Een leidster belt met een belletje en de grote kinderen spoeden zich richting juf. Dat hopen we althans en eigenlijk gaat dit ook altijd heel goed. Een compliment voor een ieder en opgetogen zingen wij het opruimlied. De schattige dreumesjes deinen mee en we zingen uit volle borst, op dat moment altijd even vergeten wat ze te wachten staat, volgens mij. Want leuk hoor zon liedje, maar daarna moet er dus wel gewerkt worden, opruimen namelijk en er is vaak een heleboel te doen. Opruimen lijkt een leuk spel voor sommigen, een duidelijke have-to-do-it voor anderen en een uitgelezen moment om altijd nét even te moeten plassen voor een enkeling. Helaas ook deze slimmerik zal even de handjes uit de mouwen moeten steken, want de juffen hebben ook alles door.

Samen aan tafel
Dan gaan we met zijn allen aan tafel. Omdat het voor onze ruggen beter is en omdat klimmen altijd leuk is, laten we dit de kinderen zoveel mogelijk zelf doen. Voor de groten een makkie, voor de kleintjes best een uitdaging. Maar met wat hulp hier en daar lukt het echt iedereen wel en als ukkie voel je je dan toch best behoorlijk stoer! Het is inmiddels zo half tien en de ‘vroege’ leidster gaat even genieten van een welverdiende pauze!
De kar met drinken en fruit wordt gehaald en vaak gaan we dan een welkomstliedje zingen met z n allen. Een liedje waarbij elk kind even bij naam genoemd wordt, om zo elkaars namen goed te leren kennen, maar bovenal om elk kind persoonlijk even te ‘zien’ en te vertellen dat het fijn is dat hij of zij er weer is. Daar moet op gedronken worden!! Een (tuit)beker water of sap, voor sommigen een feestje, anderen zien er de lol niet van in of hebben duidelijk wel zin in wat machtsvertoon. Maar met de nodige sturing en wat geduld gaan alle bekers toch vaak redelijk of helemaal leeg. Ondertussen gaan we het fruit schillen en de kinderen kijken mij verwachtingsvol aan en  vragen of ik ‘de slang’ wil doen. Wanneer ik dan vol overgave probeer de schil zolang mogelijk te houden, waardoor er een soort kronkelslang ontstaat, al sissend en mee hopend met de kinderen dat hij niet ‘vroegtijdig’ breken zal, vraag ik me toch een beetje af wie er op dat moment eigenlijk het grootste kind aan tafel is….Tja… het antwoord hierop weet ik wel en dit zal meteen ook een van de redenen zijn waarom ik mijn werk na heel veel jaren nog steeds met enorm veel plezier kan doen!

Lekker smullen en liedjes zingenstukje fruit eten kdv
Als al het fruit geschild is, vragen we aan elk kind welk fruit hij of zij het liefste in zijn of haar bakje wil, om zo de kans op een leeg bakje aanzienlijk te vergroten. Bij de oudste kinderen een duidelijke zaak. Bij de kleinste kindjes echter, vergt dit wat geduld en als je naar een paar keer vragen en wijzen ervan overtuigd bent dat banaan de bedoeling is, gebeurt het toch met enige regelmaat dat wanneer je het bakje banaan dan liefdevol toeschuift, dit kind met heel zijn of haar lichaamstaal laat zien en/of horen dat banaan juist zó níét de bedoeling is…. Vandaar dat we zelf ook weleens de bakjes vullen met de verschillende soorten fruit en wel zien waar het schip strandt. Sommige kinderen hebben wat aansporing nodig, maar over het algemeen wordt er flink gesmuld.
Dan is het tijd voor nog wat liedjes, waarbij ‘olifantje in het bos’  toch wel het meest aangevraagde nummer uit mijn carrière is. Prima, doen we die gezellig. Vaak nog wat hard-zacht trommelliedjes of het wangetjes/oren/kin/ogen/harenlied en dan alles verkeerd aanwijzen….hilarisch, altijd goed voor een flink lachsalvo!

Zelfredzaamheidjassen aan
En nu wordt het tijd voor weer wat meer actie!! Want lang stilzitten is heus best lastig… We bedenken wat we zullen gaan doen en als het er ook maar enigszins op lijkt dat het droog is en ook nog even blijven zal, gaan we natuurlijk even naar buiten! En dat is vaak het codewoord voor de kleinsten om zich meteen van tafel te willen murmelen, terwijl we eigenlijk graag willen dat iedereen nog heel even blijft zitten tot de andere leidster alle jassen in een kringetje heeft gelegd. Dat moment van even wachten wordt opgeleukt met een washand waarmee ze hun toeten en handen zelf mogen schoonmaken en daar kun je heel blij en creatief mee bezig zijn..even je haren, de tafel, kijken of je buurman het ook leuk vindt als ik een washand over zijn gezicht wil halen of in zijn neus ga proppen enz.  Dan wordt elk kind één voor één van tafel geroepen, zoekt zijn jas, trekt hem aan of probeert het althans en vraagt hulp aan ons waar nodig. Hierbij letten we er bij de oudere kinderen goed op dat ze ook daadwerkelijk om hulp vragen en duidelijk maken welke hulp ze nodig hebben; dus niet voor onze neus gaan staan en met een moeilijk gezicht en vragende ogen aan de rits van hun jas gaan staan plukken, maar vragen wat je echt wil. In deze wordt de vraag, “wil je even mijn rits dichtdoen?” geheel en met veel complimenten goedgekeurd. Dit omdat een kind het een stuk makkelijker gaat krijgen op de basisschool, wanneer het hulp heeft leren vragen, want dan kan soms best lastig of spannend zijn. De kleinste worden in hun jas gehesen, terwijl de grote niet-luier kinderen nog even een plasje gaan doen. Scheelt ‘tuinongelukjes’…

Buiten spelenSONY DSC
Als alle jassen en schoenen aan zijn en alle kindjes rustig, zittend, wachten (da’s pas lastig)  gaan we gewapend met de iPad voor het maken van foto’s en het namenlijstje (wie is er allemaal buiten), en de absoluut onmisbare snoetenpoetsers en babyfoon naar buiten. Rustig lopen-voorzichtig-niet duwen is een veelgehoorde tekst als de voordeur in zicht komt. Dan staan we met zijn allen bij de voordeur en dan komt er een heeeeeel moeilijk moment… De deur gaat namelijk open, maar de kindjes wordt nadrukkelijk verzocht te wachten, omdat juf eerst even moet checken of alle hekken dicht zijn. Maar dit wachten op de drempel van de vrijheid kunnen ze verbazingwekkend goed,  alsof ze de noodzaak van het hek checken begrijpen… En dan…. Het verlossende woord: ja, kom maar allemaal!!! Nou, dán gaan alle remmen los!! Direct beginnen ze te rennen, te stuiteren, lawaai te maken, klimmen ze op, onder en in het speeltoestel en de eerste minuten maken al meteen duidelijk, dat het buitenspeelplan het beste plan op de hele wereld is!!

Genieten van de kinderenbuiten spelen kdv
De kinderen razen, de allerkleinste slapen, mijn ene collega is buiten samen met de leidsters van de buurgroepen, mijn andere collega is binnen andere taken aan het vervullen zoals schoonmaken, observaties uitwerken, administratie, plakboeken bijwerken, knutsels voorbereiden etc. en ik ga kijken of er verse koffie is… Even genieten van een kleine pauze op het bankje bij de brievenbus. Aan het gejoel van de kinderen hoor ik dat het buitenspeelgoed uit het schuurtje wordt gehaald. Voor ons een pittig klusje, niet alleen door het gewicht van de fietsen, auto’s en al het andere vermaak, maar ook omdat alle kinderen vaak door elkaar heen laten horen, welk voertuig ze graag zouden bemachtigen.
“Mag ik de auto?”, wordt er keurig gevraagd door de oudere kinderen, de versie: “AUHOUHOUTOHOO”, al dan niet met veel drama is de jongere versie hiervan. En helaas kunnen wij in deze niet altijd iedereen tevreden stellen, want speelgoed delen blijft absoluut lastig. Voor ons de taak om erop te letten dat niet alleen de-haantje-de-voorsten, de ik-trek-je-er-desnoods-eigenhandig-uit of de slimme-onderhandelaars achter het stuur belanden, maar dat ook de blije ik-vermaak-me-toch-wel kindjes op een fietsje of in een auto kunnen rijden.

Open deuren beleid, gezellig voorlezenbuiten voorlezen
Ik heb mijn pauze inmiddels gevierd en ik zie dat ik een ‘open deuren activiteit’ mag doen. Ik besluit een mooi voorleesboek te pakken en ga op een krukje in een hoekje van de tuin zitten. Al snel staan de eerste enthousiastelingen voor mijn neus. Gezellig! Vlijtig begin ik met voorlezen en al gauw komen er wat meer nieuwsgierigen bij en dan ontstaat er vaak ietwat gemopper; “Ik kan het niet zien..” dit gepaard gaande met wat geduw, omdat hélemaal vooraan staan toch altijd overduidelijk erg geliefd is. Wanneer ik uitleg en demonstreer dat ik het boek bij elk plaatje omhoog zal houden, keert de rust weer terug en kan ik weer vol enthousiasme verder lezen, terwijl ik probeer de afdwalende kindjes ook nog even te ‘vangen’. Want hoewel het vrijblijvende van deze activiteit mij juist zo aanspreekt en ik weet dat de concentratie bij jonge kinderen kort is en er bovendien enorm veel afleiding in de tuin is, hoop ik toch dat de meeste kindjes tot het einde blijven luisteren. Want ik moet er toch niet aan denken dat ik het spannende einde alleen aan mezelf aan ’t voorlezen zou zijn..helemaal alleen…op dat krukje.. in een hoekje van de tuin…Lijkt me best sneu..

Geschreven door Inge van kinderdagverblijf Donkerelaan